Op zoek naar mijn plaatsje

Vakantie in  Frankrijk… Dat is een droom die weer werkelijkheid is geworden. Ik zit hier op een terrasje in Parijs met het uitzicht op de Champs Elysées en drink in alle rust een glaasje Bordeaux. Wat wel wat minder leuk zijn al die agenten. Overal zie ik ze.

Soldaten met geweren in de aanslag op zoek naar terroristen. 90.000 zijn het er, heb ik gehoord. Dat is wel wat veel van het goede. Tot mijn schrik zie ik ook opeens een grote hossende horde mensen met beschilderde gezichten.

“Viva la France… Viva La France.”

Ze dragen wapperende Franse vlaggen en drommen door de straten. Een protestmars?

“Non, non,” een behulpzame ober helpt me. “Les partisans de l’équipe nationale de football.’’  Franse voetbalsupporters… Het begint me te dagen.  De voetbalkampioenschappen worden in Frankrijk gehouden.
Vanavond dan maar weg van de drukte. Op naar Zuid-Frankrijk.

Vakantie in Frankrijk. Wat is dat land toch mooi. Ik zit hier op een terrasje en kijk uit over de haven van Marseille. De Middellandse Zee schittert met haar kristallen zilveren gloed onder een azuurblauwe hemel.  Ik drink een rosé-pamplemousse en geniet van de overweldigende rust…
Rust ?

Wat hoor ik daar? Daar komt alweer zo’n groep hossende mannen aan met beschilderde gezichten. Russen zijn het dit keer. Dat hoor je direct. Мы сделаем котлету вас,  zingen ze. Ik spreek wel een beetje Russisch dus maak ik me zorgen, want vertaald betekent dit: “Wij maken gehakt van je.”

Gehakt van wie?

“Van de tegenstanders van het Russische voetbal elftal,” fluistert de ober me toe. “Je ferme la tente,” (Ik sluit de tent) Hij beveelt me mijn drankje op te drinken, want hij gaat sluiten. Die Russen zijn agressief. Vanavond toch maar ergens anders heen.

 

Vakantie in Frankrijk. Wat is dat toch mooi.
Ik drink een blikje cola en kijk uit over de Péage.

Een wielewaal scheert over de velden en landt op een grote vrachtauto die al urenlang stil staat op de weg. File. Ik sta in een benzinestation vlak bij de Belgische grens, maar ik kom Frankrijk niet uit. De pompbedienden staken en de treinen rijden ook niet.

Wachten dan maar. Maar dat geeft niets, want het is vakantie en dat is de tijd om je te ontspannen. Als het meezit kom ik vanavond het land nog uit.

 

Ik zit met Annelies op de bank in mijn huisje in Groenlo en we drinken samen een glas kruidenthee terwijl wij geanimeerd naar oude video-opnames kijken van lang vervlogen vakanties in Frankrijk. Heerlijk gewoon. Je voelt gewoon de rust weer die je toen ook voelde. Wij kijken naar onze lange bergwandelingen door de Franse Alpen en de Pyreneeën. We halen herinneringen op van onze kampeertijd bij de Dordogne en de stormen in Bretagne. Wat is dat land toch mooi en wat is daar toch veel te zien.

Maar Annelies heeft genoeg gezien.

“Vooruit Karel. We gaan televisie kijken.”

“Televisie?”
“Ja, natuurlijk. Voetballen. Vanavond speelt Frankrijk tegen Duitsland. Het wordt een geweldige wedstrijd.”
Ik zucht terwijl ze de televisie aanzet. Beelden van hossende mensen met beschilderde gezichten en overal politie… Misschien dat ik vanavond maar vroeg naar bed ga.